complexiteit als The Big Divide?
dinsdag, 30 augustus 2011 09:42

Onderscheid maken tussen rechts en links werkt in de politieke arena niet meer. De maatschappelijke tegenstelling rijk - arm is nog niet opgelost, maar werkt in de meeste gevallen ook niet als Behulpzame Onderscheidende Factor. Hoge en lage opleiding evenmin. Ook niet in de commerciële omgeving. Alles loopt door elkaar en is morgen weer anders. Als er in deze tijd al een criterium zou zijn om maatschappelijke orde te scheppen en te (onder)scheiden, dan is het wat mij betreft de mate waarin mensen complexiteit toelaten in hun leven. Huhh? Ja, kijk maar.

Aan de ene kant heb je de complexiteitmijders. Bij deze mensen domineert meestal het gevoel van ‘laten we het vooral simpel houden’. ‘Het’ is dan bijvoorbeeld de wereld waarin men leeft (identiteit ontleen je aan je dorp, streek of land), of je vakgebied (marketing: laten we het houden op één boodschap, één positionering, één gezicht). Anders verlies ik de controle. Hier worden ook veel absolute (machts)posities ingenomen: één waarheid, één ideaalbeeld. Zo hoort het... Grenslijnen zijn strijdlijnen. De drang naar eenvoud is vaak tegen beter (innerlijk) weten in.
Aan de andere kant zien we bij anderen een mentale staat die complexiteit toelaat, ja zelfs kan opzoeken; vaak ook in termen van dynamiek en afwisseling. Te zien bij Europadenkers (Verhofstadt) organisatieprofs (Stacey) en webkenners (Turkle). Aan deze kant laten mensen de controle voor een deel varen en gunste van creativiteit, wezenlijk nieuwe kansen scheppen en laten ontstaan. Hierbij kun je, ja móet je, dus meerdere kanten van jezelf laten zien, afhankelijk van de context waarin je je bevindt. Posities zijn niet absoluut, maar relatief. Het leven draait niet om beheersen en verklaren, maar om ervaren en deelnemen. Contexten tellen mee. Marketeers die met hun consumenten gaan koken (en dit niet van afstand gerapporteerd krijgen) en hun fysieke product omgeven met diensten en ‘interfaces’. Communicatiemensen die uitingen maken met een open respons (vragen stellen, verhalen vertellen zonder het geheven vingertje, etc.). Teams die willen leren van verschillen in plaats van zoeken naar de verbindende factor. Grenslijnen zijn ontmoetingsgebieden.

De mate waarin mensen complexiteit bij zichzelf en in hun werk toelaten zou weleens voor grotere tegenstellingen kunnen gaan zorgen dan we denken. Ik vind trouwens dat het (ook hier weer) eerder gaat om states of mind in plaats van harde persoonskenmerken. Het zou wel eens kunnen zijn dat de tweede de eerste gaat overstijgen en omvatten. The old is part of the new. Als een bepaalde conditie. Toch geen big divide meer?
 

 

Voeg je reactie toe

Je naam:
Onderwerp:
Reactie: