systemisch populisme
zondag, 23 oktober 2011 14:41

Hoe lossen we een complex en beweeglijk vraagstuk tot nu toe op?
(Europa, financiële crisis, maar ook de positionering van Akzo
en het bepalen van een strategie met veel ins en outs)
We hakken het vraagstuk ‘wetenschappelijk’ op,
dus in stukken die elkaar uitsluiten en we
doen dat met woorden. M.a.w. we
gebruiken vooral onze linker-
hersenhelft. Vervolgens
willen we, omdat we
controle willen
behouden,
kiezen
door
te
eli-
mineren.
Omdat het
gaat om com-
plexe materie zal
dit altijd om abstracte
begrippen gaan. Denk aan
waarden zoals authentiek en
vernieuwend. We hanteren op de
achtergrond nog een denkbeeld dat
wat we doen voor eeuwig en iedereen
moet gelden. Elk land mag ‘nee’ zeggen.
Elk woord moet voor elk onderdeel gelden.
In de uitvoering gaan we dan steeds breder en
breder op basis van die abstracties. Veel symbolen
en veel middelen worden er ingezet om die niet tot de
verbeelding sprekende termen te gebruiken, om grappig te
doen of om de boel op te jagen: gij zult zich flexibeler gedragen
in de hoop dat elke burger of consument zich daarbij hetzelfde in-
beeldt. We vergeten dat alleen de bedenkers (hopelijk) ooit eerst een
ervaring hebben gehad die ze zijn gaan abstraheren. Met een abstractie
als vehikel kun je die ervaring natuurlijk nooit ‘overbrengen’. Weg loopt dood.


Hoe kan het wel? Niet door te reduceren, maar
door twee zaken: kiezen door een invalshoek en 'kiezen'
door kleinere, vruchtbare coalities zich te laten vormen.
Een invalshoek, visie of standpunt kiest ook, maar laat het
 geheel in tact. Coalities vormen van binnenuit een geheel.

De coalities draaien op conversaties. Niet alleen tussen de
betrokkenen in die coalitie, maar ook tussen coalities onderling.
Als je heel Europa niet achter één visie kunt krijgen, dan
lukt dat beter door een federatie van kletsende clubs te faciliteren.

Gewoon, wat er in het systeem wil ontstaan
kan ontstaan. ‘Wat wil het systeem?’ is de
vraag, niet de opdracht van een macht erboven, want die is er niet.
    Ervaringen zijn de sleutel. Taal is er om die te delen,
niet om te sturen, want die beschrijving is altijd tweedehands kennis.
 

 
Wie niet in de conversaties zit, heeft een
beperkt bestaansrecht. Ik ben mijn relaties.
 

 

Voeg je reactie toe

Je naam:
Onderwerp:
Reactie: