ingekochte eigenheid
maandag, 17 oktober 2011 07:38

Wat we al langer weten: de interesse van kopers in fysieke producten neemt af ten gunste van interesse in immateriële waarden. Opvallend is dat het antwoord op de vraag ‘en welke immateriële waarden zijn dat dan voor ons?’ van buiten moest komen.
Fabrikanten hebben immers het bedenken en invullen van deze abstracties tot nu toe vrijwel geheel uitbesteed aan externe bureaus in de vorm van reclamecampagnes, designtrajecten, onderzoek etc. Zij waren het die zeer belangrijke componenten zoals waarden en identiteiten mochten bedenken, kiezen en uitwerken. Van strategie tot typografie kwam alles van derden. Natuurlijk zijn er ‘kloppende’ voorbeelden van rake adviezen. Vooral als die adviseurs het bedrijf in kwestie goed kennen. Maar de relatie tussen opdrachtgevers en adviseurs krijgt steeds meer een nomadisch karakter. Aan beide kanten.
Nog los van de mismatches die er in veel van deze trajecten zijn opgetreden (hoe authentiek zijn de ideeën? Is de extern bedachte persoonlijkheid wel wie we kunnen zijn?) klopt dit qua procedure in deze tijd niet meer. Maar het klopt ook energetisch gewoon niet. De bedachte merkpersoonlijkheden, imago’s, identiteiten, corporate stories en visies zijn in de meeste gevallen geen waar eigendom van de opdrachtgever en dus niet verinnerlijkt. Ingekochte eigenheid werkt steeds minder. Binnen en buiten zijn niet verweven. En dat kun je maar beter wel nastreven.
Zeg nu niet dat fabrikanten dat niet kunnen, het oppakken van die eigenheid. Steve Jobs kon het ook, en vele andere voorbeelden geven aan dat je die skills best in huis kunt hebben of sterk naar binnen kunt trekken.
Hebben die externe bureaus dan nog wel een bestaansrecht?
Jazeker, maar hun rol in het proces wordt anders. Experts worden meer coaches, uitdagers, voorwaardenscheppers voor de processen waar de opdrachtgever de regie over voert. Ook de morele en de ethische regie. Co-creatie en betrokkenheid van alle stakeholders in alle fases wordt een uitdaging op zich. Het laten ontstaan van ideeën in deze dialogen vereist andere professionele vaardigheden. Consumenten willen geen aangeplakte sferen meer zien, maar in hun persoonlijke leven worden geprikkeld en bijgestaan - variërend van praktische tips tot zingeving. Ook die ommezwaai hoort bij de facilitering.
Bij de fabrikanten ligt de schone opdracht om daarbij meer vanuit hun eigen gevoel, creativiteit en intuïtie te gaan werken. En zo subjectief en visionair mogelijk uit de objectieve kast te komen. Bazen die roepen ‘gevoel, dat doe je maar in het weekend’ mogen op lang verlof.

 

 
Your other Europe
zaterdag, 01 oktober 2011 16:56

Like Geert van Istendael brought the European Treaty as a poem, the creative class can help giving back Europe to the citizen.  http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/38071610/items/39201787/

Do you feel challenged? Let those ideas come and share them with us.

And what would be different in the supporting evidence if Europe were replaced by a brand name?

(Thanks Alan.)

 
het verhaal van de amoebe
donderdag, 15 september 2011 18:02

Het nieuwe denken kan wel een metafoor of wat gebruiken om de enorme overgang beter te begrijpen. Een goede metafoor is de amoebe. Hoe flexibel sta je straks in verbinding met je buitenwereld?

Vraag Fred

 
survival of the fitting
maandag, 05 september 2011 12:52

 

http://www.duurzaamnieuws.nl/mvo/bericht.rxml?id=67856

 

 
resultaat werkt beklemmend
vrijdag, 02 september 2011 08:15

Interessant artikel in de Volkskrant deze week.
Onderzoek van Erik Bijleveld (soc. psych. Universiteit Utrecht): Als de favoriet de trofee niet ziet tijdens de finale (bijv. omdat die trofee niet - zoals gebruikelijk bij sommige sporten - staat te glimmen naast het veld GG), is hij minder afgeleid en zal hij minder snel verliezen van een underdog.

Mijn interpretatie: hou het doel c.q. het gewenste resultaat figuurlijk in je achterhoofd en niet in je voorhoofd. Resultaatgericht werken beklemt de geest. Het woord zegt het al: resultaat is een gevolg ergens van. Het gaat om het proces.

Om maar even bij sport te blijven: Rico Schuijters beschrijft aandachtscirkels waar je sporters op kunt trainen: wie tijdens de wedstrijd vooral bezig is met de vraag ‘wat doe ik hier?’ maakt niet veel kans, wie kan focussen op de binnenste cirkels wel. Eén bal vooruit denken. In het moment zijn.
Anders wint de angst om te verliezen het van de drive om te spelen. Bovendien leert de coach je ook wat het is om gemakkelijk in die flow te kunnen blijven door de ervaring te verankeren en deze tijdens de wedstrijd gemakkelijker op te kunnen roepen (een NLP-methode). Waterpolocoach Robin van Galen paste het toe bij de meiden die goud wonnen op de Spelen in Peking.

Bal voor bal. Zelf gebruik  ik in coaching het idee van de small gains, ofwel 'waar zou je op korte termijn al blij mee zijn? Praktisch, haalbaar. Geen grote doelen in je voorhoofd. Het lijkt sterk op planning met tussendoelen uit de blogpost van 17 augustus.

Enfin, dat heb je met de bevindingen van (sport)psychologen. Daar zijn voetballers waarschijnlijk nog niet aan toe. En mensen in organisaties? Hoeveel vakprijzen heb jij al gewonnen? Hoe ging dat?
 

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende > Einde >>

Pagina 4 van 6