complexiteit als The Big Divide?
dinsdag, 30 augustus 2011 09:42

Onderscheid maken tussen rechts en links werkt in de politieke arena niet meer. De maatschappelijke tegenstelling rijk - arm is nog niet opgelost, maar werkt in de meeste gevallen ook niet als Behulpzame Onderscheidende Factor. Hoge en lage opleiding evenmin. Ook niet in de commerciële omgeving. Alles loopt door elkaar en is morgen weer anders. Als er in deze tijd al een criterium zou zijn om maatschappelijke orde te scheppen en te (onder)scheiden, dan is het wat mij betreft de mate waarin mensen complexiteit toelaten in hun leven. Huhh? Ja, kijk maar.

Aan de ene kant heb je de complexiteitmijders. Bij deze mensen domineert meestal het gevoel van ‘laten we het vooral simpel houden’. ‘Het’ is dan bijvoorbeeld de wereld waarin men leeft (identiteit ontleen je aan je dorp, streek of land), of je vakgebied (marketing: laten we het houden op één boodschap, één positionering, één gezicht). Anders verlies ik de controle. Hier worden ook veel absolute (machts)posities ingenomen: één waarheid, één ideaalbeeld. Zo hoort het... Grenslijnen zijn strijdlijnen. De drang naar eenvoud is vaak tegen beter (innerlijk) weten in.
Aan de andere kant zien we bij anderen een mentale staat die complexiteit toelaat, ja zelfs kan opzoeken; vaak ook in termen van dynamiek en afwisseling. Te zien bij Europadenkers (Verhofstadt) organisatieprofs (Stacey) en webkenners (Turkle). Aan deze kant laten mensen de controle voor een deel varen en gunste van creativiteit, wezenlijk nieuwe kansen scheppen en laten ontstaan. Hierbij kun je, ja móet je, dus meerdere kanten van jezelf laten zien, afhankelijk van de context waarin je je bevindt. Posities zijn niet absoluut, maar relatief. Het leven draait niet om beheersen en verklaren, maar om ervaren en deelnemen. Contexten tellen mee. Marketeers die met hun consumenten gaan koken (en dit niet van afstand gerapporteerd krijgen) en hun fysieke product omgeven met diensten en ‘interfaces’. Communicatiemensen die uitingen maken met een open respons (vragen stellen, verhalen vertellen zonder het geheven vingertje, etc.). Teams die willen leren van verschillen in plaats van zoeken naar de verbindende factor. Grenslijnen zijn ontmoetingsgebieden.

De mate waarin mensen complexiteit bij zichzelf en in hun werk toelaten zou weleens voor grotere tegenstellingen kunnen gaan zorgen dan we denken. Ik vind trouwens dat het (ook hier weer) eerder gaat om states of mind in plaats van harde persoonskenmerken. Het zou wel eens kunnen zijn dat de tweede de eerste gaat overstijgen en omvatten. The old is part of the new. Als een bepaalde conditie. Toch geen big divide meer?
 

 
van visie naar vorm
vrijdag, 26 augustus 2011 13:28

Als ode aan Steve Jobs gebruiken we nog een keer zijn visie als voorbeeld van hoe mooi het allemaal klopt daar bij Apple. Niet veel bedrijven hebben zo'n logische link tussen visie, concept en vorm. Sterker nog, ze hebben vaak niet eens een echte visie. Of ze hebben wel een visie (meestal in de top), maar die zweeft dan los rond en heeft niets te maken met producten, innovaties, hrm of communicatie down under.  'Ga eens even opzij met je visie, dan kan ik tenminste m'n werk doen...' In veel organisaties ontbreekt het vaak ook aan een sterk 'concept that drives the business' - als verbinding tussen visie en vorm.

Een visie wordt intern pas 'verinnerlijkt' als je hem tot de verbeelding laat spreken. Toenmalig Apple's CEO John Sculley maakte in 1987 (!) een inmiddels legendarische toekomstfilm: Knowledge Navigator:  http://video.google.com/videoplay?docid=-5144094928842683632#

 
storytelling 2.0 en verder
maandag, 22 augustus 2011 18:04

Het vertellen van verhalen is natuurlijk zo oud als de mensheid, maar pas een jaar of 15 geleden begonnen aan een opmars in het organisatieleven. Inmiddels wordt het als 'techniek' (sic!)  toegepast op veel fronten. Zie ook http://www.corpstory.com/  En de methodiek ontwikkelt zich steeds verder. Niet zozeer in het ‘vangen’ van verhalen, maar meer in wat je er vervolgens mee doet. De klassieke corporate route is die van het zoeken naar een grootste gemene deler in alle verhalen. Kenners zien daarin verandering komen. Raymond Godding is er zo een. Luister naar zijn verhaal. Over storytelling 2.0 en verder. En over narrative codesign. Kun je allemaal ook direct toepassen op marketing.

 Raymond Godding:

www.godding-co.nl 

Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

 

 
Leidt de marketeer een dubbelleven?
donderdag, 18 augustus 2011 13:53

Als je de relatie met je klanten wilt aanhalen, doe je dat dan verscholen achter je product of merk? Die klanten willen tegenwoordig graag weten wie de mensen achter dat product zijn - vooral waar ze voor staan, wat hun opvattingen zijn, wat ze praktisch te bieden hebben, hoe inspirerend ze zijn. Mensen hebben geen relaties  met een merk of een instituut, maar met de menselijkheden erachter. Je doneert toch ook liever aan een goed doel met een concrete cause of een passie dan aan een instituut? Leidt de marketeer (en zijn adviseur!) niet een dubbelleven? Gebruikt hij het merk niet teveel als een sprekende pop? Voor wie denkt hij te werken? Wat zou een marketeer kunnen helpen?
 
Veel vragen. Ik had de gelegenheid om de belangrijkste voor te leggen aan twee mensen die bovenop dit onderwerp zitten.
 

Madelon Engels: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

Hans Etman: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

 

 
strategische gemoedsroutes
woensdag, 17 augustus 2011 10:52

Vraag je je weleens af waarom je elk jaar een strategie zit te schrijven? En waarom die dan al na vier weken is verouderd? Of waarom je er nooit meer naar omkijkt? Of waarom er geen haan naar kraait als je niet haalt wat je daarin als doel hebt gesteld?

Oude vormen van strategieontwikkeling zijn hopeloos achterhaald. Hier zijn nieuwe, praktische methoden.

 

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende > Einde >>

Pagina 5 van 6